Ieder gezin een stukje windmolen, dat gaat Nederland duurzaam maken

Sinds de Windcentrale in een paar maanden tijd, duizenden deelnemers voor zich won, is er een wending gekomen in de manier waarop windparken gebouwd worden.  Dat is een verandering  met grote betekenis voor hoe vanaf nu windparken opgezet gaan worden.

De methode van EZ: inwoners pesten met een windpark
Tot nu toe was het altijd een ondernemer die een windpark bouwde voor zijn eigen gewin. Hij riep daarmee de ergernis van de omwonenden over zich af, want die werden buiten gesloten. De subsidie condities zijn door de Staat ook zo vormgegeven dat de ondernemer zichzelf benadeelde als hij anderen liet meeprofiteren. Het toppunt van weerstand opwekken tegen windenergie, was de Rijks Coördinatieregeling van EZ, waarmee ze extreem lelijke en massale windparken probeerde op te zetten, en daarvoor ook ondernemers bereid vond, die plannen in te dienen. Terecht dat provincies en gemeenten daar tegen in opstand kwamen.

Maar we hebben wel degelijk veel windparken nodig om betaalbaar duurzaam te worden. En ons te wapenen tegen chanterende fossiele energiebedrijven.

Een belangrijke klus is de windparken op een mooie manier in het landschap plaatsen.  Dat vereist juist nu extra aandacht door de landschappelijke puinhoop die EZ er van gemaakt heeft.

DE aanpak van de toekomst: stukje windmolen per gezin
De Windcentrale heeft een nieuwe vorm van participatie ontwikkeld en meteen uitgevoerd met 2 bestaande windmolens. Enkele duizenden deelnemers kochten een stukje windmolen. Zij zijn nu samen eigenaar, en doen dat in een coöperatie.
De coöperatie is het eindresultaat de daad die de duizenden deelnemers stelden: het aanschaffen van een stukje windmolen.

De kracht zit in het aanbieden van “een produkt”, een stukje windmolen. De Windcentrale heet het over een winddeel, dat gemiddeld 500 kWh op jaarbasis oplevert.
Ik denk dat het nog simpeler en transparanter kan. Verdeel het opwek vermogen van de windmolen of het windpark in stukjes opwek vermogen van bijv. 100 Watt.
Een windmolen van 3 MW bestaat zo uit 30.000 stukjes van 100 W. Een gezin kijkt hoeveel ze nog nodig hebben, ze hebben bijvoorbeeld al 3000 W zonnepanelen op het dak liggen, en komen op jaarbasis nog 2000 kWh te kort. Daarvoor kopen ze dan 8 stukjes a 100 W van een windmolen. Die 8 stukjes van 100W leveren ongeveer 2000 kWh

Het gewone energiebedrijf, levert de dienst om dagelijks het verschil op te vangen tussen wat de windmolen levert en wat het gezin verbruikt.
Aan het eind van het jaar rekenen ze het verschil af.

Zo kan een initiatiefnemer zijn windpark financieren.

Strijd nodig tegen de eigen regering
Natuurlijk gaat dit niet vanzelf, in de huidige Electriciteitswet staat dat een coöperatie waarvan de leden dit doen geen energiebelasting hoeft te betalen, of eigenlijk de leden hoeven dit niet te doen.
Maar de staat wil deze energiebelasting niet missen, ook al betalen gezinnen al ca 1900 EUR energiegerelateerde  heffingen en belasting, ten gunste van bedrijven.

Strijd in de SER?
In de SER zijn de komende weken overleggen gaande waar dit al of niet wordt af gesproken of geblokkeerd, er zij heel veel ambtenaren  bij het overleg betrokken, dus de haagse fossiele belangen hebben de hakken in het zand.
Helaas heeft de “onafhankelijke” SER voorzitter Wiebe Draaijer, burgers zo veel mogelijk geweerd van de overleggen, terwijl die juist het meest betalen.

Gemangeld door wetgevings ambtenaren
Tegelijkertijd loopt er een wetgevings project “Stroom” om de complex geworden wetten en regels te stroomlijnen en te versimpelen. Ook hier lijkt de intentie van de ministeries om, naast dat versimpelen, ook coöperatie s de pas af te snijden. In samenvattingen van de consultaties stellen de ambtenaren dat voor de coöperaties geen plaats meer lijkt.

En de Tweede Kamer?
Maar in de Tweede kamer zijn nu minstens 2 keer moties aangenomen om deze aanpak te regelen. Telkens weigerde een CDA minister van EZ om het uit te voeren.
Ook minstens 2 andere moties stelden concrete wetswijzigingen voor om het glashelder te regelen. Deze werden niet aangenomen.

Dit bericht is geplaatst in duurzaam, invloed, politiek. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *