Alle inwoners krijgen de kans een stukje windpark te kopen

Niet bij de Rabobank: trots op de coöperatieve windmolen

Verschillende belangenclubs hebben voorgesteld om omwonenden van een windpark een bepaald voordeel te gunnen, bijvoorbeeld goedkopere stroom. Waarschijnlijk is dit een poging om draagvlak te creëren.
De ervaring leert echter dat omwonenden van een toekomstig windpark zo’n aanbod meestal zien als een poging tot omkoping, en terecht.

Draagvlak creëren moet vooral eerlijk gebeuren.
Welk belang dienen deze belangenclubs die deze foute aanpak voorstellen? Naar hun gedrag te oordelen, willen ze vooral zelf meer weerstand tegen windparken opwekken.

De goede aanpak is al bekend: doe het eerlijk! Geen handel maar bezit van een stukje windpark.
Geef alle omwonenden de kans een stukje windpark te kopen, elk gezin, of kleinverbruikers aansluiting, een stukje tussen de 500 en 3000 W
Of een bepaald bedrag, een stukje windmolen van 500 EUR tot 5000 EUR.
Dan krijgt elke inwoner van de regio de kans een stukje te kopen, dat is eerlijk.
Bovendien “krijgt” niemand iets, je moet wat kopen, een stukje windpark. Uit dat stukje windmolen, jouw eigendom,  krijg je de stroom, tegen kostprijs. Ook dit is een eerlijke deal.

Waarom snappen de belangenclubs dit niet? Welk belang dient hun gedrag? Dat van de fossiele sponsors van deze belangenclubs?

De goede, eerlijke en transparante aanpak om windparken te bouwen
Vooraf, als de plannen voor een windpark gemaakt worden, moet de initiatiefnemers al publiceren welk deel van zijn windpark hij op die manier aan de inwoners van de regio wil verkopen. In Denemarken is dit minimaal 20%, in de praktijk echter is het zo succesvol,dat meer dan 70% van de Deense windparken van burgers is.

Bij de publicatie van een plan, en de kans, later een stukje windpark te kunnen kopen, kunnen de belangstellende inwoners van de regio alvast gaan sparen voor het gewenste bedrag.
En ze melden de initiatiefnemer alvast hoeveel ze willen kopen, als het windpark klaar is.

Een stukje van 1500 EUR levert de stroom voor een gemiddeld gezin. Al hangt het nog wel af van het type windmolen en de locatie.
De stroom uit een eigen stukje windpark is niet gratis, maar kost tussen de 2 tot 5 cent per kWh. Dat is de kostprijs.
De initiatiefnemer krijgt dan hulp van de gemeente, omdat het windpark een publiek doel dient, burgers die duurzaam worden met hun stukje windpark.

Volgens de huidige wet is er geen energie belasting verschuldigd, maar de regering werkt aan een wetswijziging, omdat ze burgers veel meer willen laten betalen dan bedrijven.
Bovendien staat in het regeerakkoord een zinsnede dat er voor dit soort initiatieven een lager belasting tarief gaat gelden.

Gemeente voorkomt extra kosten door zelf minder risico te veroorzaken
De kans of inwoners een stukje windpark kunnen kopen, hangt af van de initiatief nemer, en de gemeente.
Vooral de gemeente heeft invloed op de prijs, doordat zij gebruikelijk het meeste risico bij in de plannen en procedures veroorzaken.

De kostprijs van het stukje windpark en de stoom ligt redelijk vast, als het transparant, dus eerlijk, wordt opgezet. 1000 W van een stukje windmolen kost tussen de 1000 en 1500 EUR.

Elke aansluiting betaalt al een vast bedrag voor het transport van de stroom, dat verandert niet, ook al wil de staat dit graag, om burgers het voordeel van een eigen stukje windmolen te ontnemen.

Ik blijf me afvragen, welk belang dienen belangenclubs als ze oneerlijke voorstellen doen?

Jammer dat bij bijvoorbeeld GroenLinks dit soort belangenclubs kennelijk de dienst uitmaken, en niet de inwoners die een eerlijke deal willen, ieder kans op een stukje eigen windpark.
Laat je horen, GroenLinksers!

Dit bericht is geplaatst in duurzaam, invloed, politiek en getagd, , , , , . Bookmark de permalink.

4 Reacties op Alle inwoners krijgen de kans een stukje windpark te kopen

  1. Marnix Vlot zegt:

    De algemene reactie op een windpark in de omgeving door omwoners is gemengd maar in het algemeen niet positief: de mensen die een negatieve waarde ervaren ervaren dat vaak sterker dan de mensen die een positieve waarde ervaren. Het heeft daardoor ook een financiële kant want huizen worden minder waard. Het is dan logisch dat men dan mechanismes zoekt om op zijn minst dat stuk “objectieve” waardevermindering te compenseren (ik heb zelf veel moeite om verder dan dat te gaan: als het je echt hoog zit kan men altijd echt verhuizen, alhoewel ik me realiseer dat ook dat zijn grenzen heeft: redelijke normen voor geluidsoverlast, horizonvervuiling en slagschaduw moeten zo ie zo extremen voorkomen).

    Of deelnemen in het park (à lá Denemarken) het beste middel is voor een compensatie is dus de vraag. Het zorgt natuurlijk wel voor een blijvende economische band tussen omwonenden en het windpark. Maar aan de andere kant is het wel aan “vermogendheid” gebonden. Een gratis aandeel met evt. een mogelijkheid om meer bij te kopen zou misschien wel passend zijn.

    Verder erger ik me misschien net als anderen wel aan het stijgende “gezeur” in Nederland over windmolens. Het gaat te ver; het protesteren om iets tegen te kunnen houden wat men eigenlijk helemaal niet zo erg vindt (of alleen maar denkt dat erg is) in opwellingen van gezamelijk beklag is wel een echte volks-kwaliteit geworden. Ik was laatst in Zuid Limburg en daar heeft de lokale bevolking ook wat windmolens weten tegen te houden terwijl en 1 kilometer over de grens gewoon een paar staan. Gefeliciteerd ermee… misschien is het toch tijd voor landelijk bindende planningsbepalingen voor windmolens.

    • Henk Daalder zegt:

      Marnix,

      Het klopt niet dat huizen minder waard worden. Er staan nu ca 2000 windmolens in ons land, en er zijn vrijwel geen uitspraken van rechters die een planschade vergoeding toewijzen.
      Die waarde vermindering is een propaganda flauwekul van de tegenstanders.

      Verder is het kunnen kopen van een stukje windpark geen compensatie.
      Dat is een negatieve benadering.
      Het land wordt duurzaam. Daarbij zijn windmolen nodig.
      Het is dan normaal dat alle stroomverbruikers de kans krijgen daar een stukje voordeel van te kopen.
      Net zoals iedereen een auto kan kopen, om niet altijd met de taxi te hoeven.

      Gelukkig komen er steeds meer windpark ontwikkelaars die beseffen dat ze ook dit soort eigendom moeten delen, voor een duurzame relatie met de omgeving.

      Per gezin gaat het maar om een paar duizend EUR, ca 4 keer het jaarbedrag van de elektriciteitsrekening. Daar kun je gemakkelijk voor sparen, in de tijd dat een windparkplan de verplichte procedures doorloopt.

      • Marnix Vlot zegt:

        Henk,

        tav. NIMBY….

        Ik snap je idealisme voor duurzaam en windmolens maar dit wordt toch echt niet door iedereen gedeeld. Ik snap ook dat mensen een uitzicht zonder windmolens mooier vinden dan met windmolens. Ook snap ik het omgekeerde (zelf ben ik er zo een), maar die zijn in de grote minderheid (net als mensen die zonnepanelen op hun dak mooi vinden).

        Ik snap dat mensen het niet leuk vinden dat “er iets op hun buurt komt” waar ze geen band mee voelen en wat hun uitzicht (flink) verandert. Die participaties zijn psychologisch juist zo sterk in dat ze op zijn minst bij een gedeelte van de mensen een sterk positieve band creëren en daardoor wordt het voor tegenstanders (buren en bekenden) ook lastiger om relatief ongenuanceerd tegen te zijn. Het idee van een gratis aandeel (het hoeft niet eens groot te zijn) maakt het nog weer moeilijker om tegen te zijn.

        Het kan best zijn dat rechters nog geen planschade hebben toegekend maar het planningsprobleem in Nederland is inmiddels gigantisch. Noord-Holland ligt als provincie dwars en overal zijn er actiegroepen.
        Ik denk zelfs dat als er planschade zou worden toegekend het probleem minder groot zou zijn.

        Het roer tav. omwonenden moet drastisch om volgens mij. Let wel: ik ben niet tegen participaties, maar een gratis of heel goedkoop instappertje…. is toch ook een geweldige ijsbreker en binnenkomer, en ipv. 80% tegen heb je 70% voor als startpunt. Dan moet die andere 30% toch van heel goede huize komen. En denk alleen al eens aan de plannings-vertragingen die je er mee gaat voorkomen.

        Het weggeven van een aandeel is verder als een deel van je winst af staan. Dat is redelijk “te behappen” voor de business case.

  2. Henk Daalder zegt:

    Door de weerstand zijn de ontwikkelkosten behoorlijk hoog, en de subsidie marginaal, te kort.
    Daarom zien ontwikkelaars meestal geen ruimte in hun business case om een deel van hun winst af te staan. Daarom is het “stukje windpark verkopen” aantrekkelijk, dat betaalt zichzelf en is daarom goed schaalbaar.

    Bovendien zien alle tegenstanders “gratis” als omkopen.
    Een voorstanders willen liever een eerlijke transparante deal. Dan is het duidelijk wie hoeveel voordeel krijgt.

    Burgers zijn in 4 groepen te verdelen.
    De TOP mensen, ca 20%, zij vinden een windpark plan altijd OK (er zijn ook bijna geen slechte plannen, op sommige Rijks Coördinatie Regeling plannen na, in Drenthe bijvoorbeeld. EZ streeft juist naar weerstand tegen windparken, goed voor hun fossiele belangen)
    De OK mensen, ca 30%, zij willen ook graag meedoen, als het een eerlijke en voordelige deal is.
    De OCH mensen, ca 35%, maakt het eigenlijk niets uit, ze zijn met heel andere dingen bezig, maar kunnen wel overgehaald worden mee te doen, als velen uit de gemeenschap meedoen.
    De NEE mensen, 15%, zullen zich voorlopig niet laten verleiden mee te doen.
    (In Moerdijk is een coöperatie opgericht voor duurzame energie, maar vooral tegen windparken, ze willen graag samen met de gemeente (g)een windpark bouwen.)

    Alleen de NEE mensen doen iets aan nimby, daarom is nimby niet het echte probleem.
    Er zijn genoeg voorstanders en potentiële voorstanders.

    Het probleem is tweeledig
    – Een windpark plan duurt jaren van initiatief tot realisatie, dat blijft weinig mensen al die tijd boeien.
    – Burgers zijn niet georganiseerd en hebben dus geen stem bij de gemeente, of elders.

    Juist de gemeente, is de instantie die de aandacht kan vasthouden tijdens de jaren lange procedures voor een windpark, en het windpark “voor de gemeenschap” kan helpen realiseren.

    Bedrijven en ondernemers doen dat niet, want die werken aan hun eigen winst.
    En ze lobbyen bij gemeenten om hen het voordeel te geven.
    Voor de meeste gemeente is het ook sexy om zaken te doen met zo’n ondernemer, want die schets korte termijn winst voorde gemeente. En die bedrijven komen ook langs, burgers niet, want niet georganiseerd.

    Veel gemeente zien hun eigen burgers ook niet staan. Voor ambtenaren is het ook prestigieus om zaken te doen met een aannemer voor een nieuwe rondweg, dan met duurzaam bezig te zijn. Zeker als de provincie het ook lekker tegen werkt, of roept dat alleen zonnepanelen duurzaam zijn.

    In West Brabant is een samenwerkingsverband van 19 gemeenten, die niet samenwerken voor windenergie.
    Daarom is het een kans als in die gemeenten een aanwijsbare groep mensen is die belangstelling heeft voor een stukje windpark (dat pas over een paar jaar gebouwd wordt)

    Een deel van die kans is de onzekerheid hoeveel de korting op de energiebelasting wordt. Die onzekerheid is dele van de fossiele strategie van het Rijk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *